سلام رِئیس!
حواسم هس که وقت بی کاریم سایه تون سنگین تر از ایناست که کاغد ما رو بخونین چه برسه به الان که تیغه ی یکی از اون دسته سفید زنجونیاتون گرفته به بال سیمرغ! همون سیمرغی که خودتون تو “دنیای تصویر” تیترش کرده بودین که محاله قفس داشته باشه!
ولی این دل لامصب رضا نشد حالا که عروسی اومده تو کوچه  شما مثل آقا دوایی  یه کنجی بیشینم و سوت و کفی که واسه تون می زنن و می کشنو نیگا کنم و جیک نزنم، و الّا ارادت ما به شما که پیغوم و پسغوم نمی خواد!ما اگه بیشتر از آقا طوسی خاطر شما رو نخوایم کمترم نمی خوایم!
از شما چه پنهوم دیدن فیلم شما تو جشنواره به ما وصال نداد ولی از همون روز اولی که خوندیم مرتکب جرم شدین پِی جور خبراتون بودیم و وقتی شنفتیم قراره فیلمو دوبله کنین و آقا جلیلوند و رفقا تو فیلمتون حرف بزنن کلی سرکیف اومدیم!
اصلش سیمرغ واسه شمایی که برگ اول سِجل سینمایی کمه و سیمرغ و جشنواره از شماهاست که آبرو می گیره ، ولی بازم گلی به گوشه جمال اینا که بعد ۲۸ سال عقل کردن و “ جرم” شما رو پسندیدن!
*:اشاره به جمله ای در فیلم رضا موتوری

گل در بر و می در کف و معشوق به کام است /دیوید ونولانم* به چنین جشن غلام است!

اگرجشنواره ی فیلم فجر را بهاردر زمستان سینمای ایران بدانیم امسال حال و هوای جشنواره بهاری تر و مصفاتر از چند سال اخیر است . حضور فیلمسازان بزرگ کهنه کار در کنار جوان تر های با استعداد، تنور امسال جشنواره را گرم کرده، به طوری که حتی هیاهوهای حاشیه ای غیر سینمایی در رسانه ها و جنجال های انتخاب نشدن بعضی از آثار در بخش مسابقه سینمای ایران و لغو بزرگداشت ” مسعود کیمیایی”هم نمی تواند از نمک جشن بیست و نهم بکاهد.جشنواره ای که کیمیایی، حاتمی کیا، مهرجویی، فرهادی ، افخمی وتبریزی و بسیاری دیگر در آن حضور دارند، خواسته یا ناخواسته اتفاق مهمیست! حتی یک نگاه به اسامی فیلمسازانی که آثارشان نه در بین ۳۳ فیلم بخش مسابقه ،بلکه در بخش تازه تاسیس« نوعی نگاه» به نمایش در می آید پرو پیمان بودن جشنواره را گواهی می دهد.
*: دیوید فینچر و کریستوفر نولان!( در اینجا نگارنده در تحریف بیت حضرت خواجه از صنعت اغراق استفاده کرده!)

تکمله
- مراسم بزرگداشت مسعود کیمیایی که لغو شده بود ، در همان روز افتتاحیه برگزار شد.

۱-احتمالآ تا به حال برایتان اتفاق افتاده که با دیدن یک فیلم یا خواندن یک داستان ، بخواهید جای فلان شخصیت  فیلم یا داستان باشید. به طور ناخودآگاه همذات پنداری مخاطب با قهرمان قصه امری اجتناب ناپذیر است.( البته اگر معنی بسط داده شده ی همذات پنداری مورد نظر نباشد!) بیننده ی فیلم و یا خواننده ی داستان همراه با قهرمان ماجراها را دنبال می کند و از ناکامی هایش ناراحت و از موفقیتهایش خرسند می شود.در یک نگاه کلی ایجاد حس هم دردی در مخاطب توسط قهرمان امری عادی است اما  گاهی اتفاق می افتد که شخصیت دیگری غیر از شخصیت اصلی چشم مخاطب را می گیرد . مثلآ یکی از آدم های فرعی ماجرا که در جشنواره های سینمایی لقب بازیگر مکمل را می گیرند و یا حتی “بدمن” های فیلم!
۲- از آنجا که متخصصان و مشاوران محترم روانشناسی از هر چیز مربوط یا نامربوطی به لایه های درونی شخصیت افراد پی می برند، پس لابد می توان از دانستن “نقش های” مورد علاقه ی یک نفر به کشف و شهود در شخصیت آن نفر پرداخت .
غرض از بافتن کبرای بند(۱) و صغرای بند(۲) نوشتن نقش های محبوبم در سطرهای بعدی است. با فرض اینکه اگر قرار بود نقشی بازی کنم،ترجیح می دادم این نقش ها باشد.  البته با این توضیح که اولآ دنبال لایه های درونی شخصیت من نباشید ( چون اصولآ مورد مناسبی برای تحلیل شخصیت نیستم!) و دومآ این لیست می تواند پر و پیمانتر شود ولی فعلآ همین هایی را می نویسم که بیشتر در خاطرم مانده و سوم اینکه این نقشها صرفآ از بین نقش های مکمل انتخاب شده اند.
۱- «سلحشور» آژانس شیشه ای.، مگر می شود پای فیلم وبازیگرو کارگردان محبوبم پیش بیاید و من نپسندم؟ به اینها اضافه کنید خونسردی ظاهری، بی ملاحظگی و لحن تمسخر آمیز دیالوگها  و  شکست ظاهری آخر فیلم را! ( بازیگر نقش : رضا کیانیان کبیر!)
۲- «مستر فرحان» ناخدا خورشید.خوش پوشی که در مواجهه با فضای بیرون تضاد عجیبی دارد. زیرک و خلافکار!( بازیگر نقش:استاد علی نصیریان)
۳-(اسم این یکی را یادم نیست) در سگ کشی. یک جنتلمن مبادی آداب و در عین حال بی اخلاق و وقیح .( بازیگرخوش تیپ وخوش صدا و دوست  داشتنی نقش: احمد نجفی)
۴-«جلال» در دندان مار . پیرمرد روشنفکرعزلت گزیده که به قول خودش “ سخن ” صحافی می کند.( بازیگر نقش : مرحوم جلال مقدم)
۵-«بازرس رکنی» در پرده ی آخر. یک کاراگاه پی گیر با  خصوصیات باورپذیر.( بازیگر نقش: جمشید هاشم پور)
و….
شما هم اگر نقش محبوبی دارید بنویسید.