خودش هم نمی دانست که حالا با یک قهرمان مرده چطور باید داستان را به پایان برساند. ولی تقصیری نداشت ، نمی توانست ابراز علاقه ی شخصیت اول داستانش به دختر آدم بده ی قصه را تحمل کند. رقیب عشقی چیزی نیست که تحمل کردنش ساده باشد. پس با یک تصادف ساختگی درست در وسط سطر دهم از صفحه ی پنجاه و نهم ،کلک رقیب را کند!
یکی بود.یکی نبود،خیلی بود ،خیلی بیشتر از این حرفا!
“ اغراق در نوشتار یک رمان رئال تا جایی برای مخاطب جالب است که باور پذیر باشد ، اتفاقاتی که در روال داستان برای شخصیت اصلی رمان تان می افتد بیش از حد تلخ و گزنده است و به نوعی طعنه به سیاه نمایی می زند. به نظرم برای چاپ اثر بایستی مقداری از تلخی اتفاقات کاسته شود ! در صورت تمایل بازنویسی فرمایید.”
این یادداشتی است که ناشر بر روی تکه کاغذ کوچکی نوشته و به گوشه ی جلد نسخه ی پیش نویس رمانم سنجاق کرده .
شاید بهتر بود قبلآ به او می گفتم که شخصیت اصلی داستان خودم هستم!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
